Η συναυλία περιλαμβάνει ορχηστρικό μέρος με έργα επτανησίων συνθετών (Περούλη, Καρρέρ, Δουκάκη, Ανδρώνη, Μάντζαρου και Χυτήρη). Ως σολίστας θα εμφανιστεί ο κερκυραίος κλαρινετίστας Σπύρος Κρητικός (Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ) ερμηνεύοντας μια φαντασία του Donato Lovreglio πάνω σε θέματα από την όπερα Un Ballo in Maschera του Giuseppe Verdi. Επίσης θα ακουστούν και γνωστές μελωδίες του G. Verdi με σκοπό την ανάδειξη της σχέσης της Κερκυραϊκής – Επτανησιακής μουσικής με τα ανάλογα ευρωπαϊκά ρεύματα. Επίσης με τα δύο τελευταία έργα του προγράμματος (Ύμνος εις την Ελευθερίαν, Πόθος) που είναι βασισμένα στην ποίηση του Διονύσιου Σολωμού, επιχειρείται μια αναφορά στον Εθνικό Ποιητή επ’ ευκαιρία των 150 χρόνων από το θάνατό του.

Τη συναυλία θα προλογίσει ο Lars Nørgaard (Associate Professor, Department of Greek Studies, University of Copenhagen) με ομιλία του για την κουλτούρα των Επτανήσων καθώς και ο Έλληνας Πρέσβης στην Κοπεγχάγη. Η συναυλία εντάσεται στον κύκλο εκδηλώσεων για τα 90 χρόνια της Copenhagen Bussines School ενώ υποστηρίζεται επικοινωνιακά και από την Ελληνική Πρεσβεία στη Κοπεγχάγη (Υπεύθυνη Γραφείου Τύπου: Κυρία Κογκολίδου).

Σχετικά με την Københavns Post Orkester

H Københavns Post Orkester (Ορχήστρα Πνευστών των Βασιλικών Ταχυδρομείων της Κοπεγχάγης) ιδρύθηκε το 1922. Είναι μη κερδοσκοπικός, μη κυβερνητικός οργανισμός με δικό του διοικητικό συμβούλιο που απαρτίζεται από 7 εθελοντές, μέλη της ορχήστρας. Αποτελείται από 50 περίπου μουσικούς, εργαζόμενοι στα ταχυδρομεία και όχι μόνο, ηλικιών 16-70 ετών, οι οποίοι έχουν εκπαιδευτεί στα μουσικά σχολεία και ωδεία της Κοπεγχάγης. Αρχιμουσικός της είναι ο Robert Bang. Υπεύθυνοι επικοινωνίας της εκδήλωσης είναι οι Martin Ørgård Hansen (Πρόεδρος της Ορχήστρας) και Νικόλαος Κορφιάτης (Μέλος της Ορχήστρας και Λέκτωρας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης).

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΣΥΝΑΥΛΙΑΣ

Γεωργίου Περούλη (19121 – 2001)

Η Είσοδος του Θριαμβευτή

Παύλου Καρρέρ (1829 – 1896)

Sinfonia dell’ opera Frossini ovvero Una Vedetta di Ali Pascia

Ενορχήστρωση: Χαράλαμπος Μακρής

Το έργο παίζεται για πρώτη φορά από ορχήστρα πνευστών.

Giuseppe Verdi (1813 – 1901)

Un Ballo in Maschera

Φαντασία για κλαρινέτο solo και ορχήστρα πνευστών

D. Lovreglio, ενορχήστρωση Α. Κάτσιος

Soloist Σπύρος Κρητικός

Viva Verdi

Μελωδίες παρμένες από τις όπερες του G. Verdi: Anvil Chorus (Il Trovatore), Brindisi (Traviata), La Donna e Mobile (Rigoletto), Coro di Sciabi Ebrei (Nabuco), Marcia Trionfale (Aida)

Σπυρίδων Δουκάκης (1886 – 1974)

Αι Σειρήναι

Δημήτριος Ανδρώνης (1865 – 1914)

Ολυμπιακόν Ποίημα

Κίμων Χυτήρης (1968 - )

Πόθος

(βασισμένο στο ομώνυμο ποίμα του Διονυσίου Σολωμού)

Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος (1795 – 1872)

Απόσπασμα από τη δεύτερη μελοποίηση (1843) του Ύμνου εις την Ελευθερίαν

του Διονύσιου Σολωμού.

Ενορχήστρωση: Χαράλαμπος Μακρής

Links:

http://www.glyptoteket.dk/9e1dcc41-d9ae-4da3-8031-3561893f38fe.W5Doc?frames=yes#cab633

http://www.postorkester.dk/

http://ddikeoma.eu/news/index.php?paged=3

ΔΕΥΤΕΡΑ, 25 ΙΟΥΝΙΟΥ 2007

Αναγνωρίζουμε συναισθήματα και γωνιές της ζωής μας μέσα από την ιστορία των καθημερινών δρόμων της πόλης μας.

19:30 Δήμος Κερκυραίων – Πεντοφάναρο:

Περίπατος σε ιστορικά σημεία της πόλης της Κέρκυρας

Αφετηρία: Πεντοφάναρο

Τερματισμός: Πλατεία Δημαρχείου

Μετά τον περίπατο στην ιστορία, έρχεται η περιπέτεια της μουσικής με τους ήχους της φιλαρμονικής.

21:30 Συναυλία με τη Φιλαρμονική Κοντοκαλίου στην Πλατεία Δημαρχείου

Δείτε στιγμιότυπο από την εκδήλωση: http://www.youtube.com/watch?v=jg2w4OrPjWc

150 χρόνια συμπληρώνονται φέτος από το θάνατο του Διονύσιου Σολωμού (1798-1857), του Εθνικού Ποιητή, του ανθρώπου που με την πένα κράτησε άσβηστο το θρύλο του ξεσηκωμού του 21. Του ποιητή που έδωσε κατεύθηνση στην νεοελληνική δημιουργία απορίπτοντας την προσκόληση στη λόγια παράδοση. Είναι ο πρώτος εγνωσμένης αξίας ποιητής που χρησιμοποίησε τη δημοτική γλώσσα, τη γλώσσα του λαού, για να εκφράσει το φιλελευθερισμό του και την ηψηλή του διανόηση.

Κεντρικό πρόσωπο της Επτανησιακής Σχολής, μαζί με το φίλο του Νικόλαο Χαλικιόπουλο Μάντζαρο, ο Σολωμός δεν μας άφησε το πλήθος των χιλιάδων στίχων του Σεφέρη ή του Ελύτη παρ’ όλα αυτά μας άφησε έργα σταθμούς για την νεοελληνική γραμματεία. Αξίζει να αναφέρει κανείς τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν (του οποίου οι πρώτες στροφές από την πρώτη μελοποίηση του Μάντζαρου αποτελούν τον ελληνικό εθνικό ύμνο) τους Ελεύθερους Πολιορκημένους, Εις Μάρκον Μπότσαρην, την ελεγεία για την καταστροφή των Ψαρών, το Λάμπρο, τη Φαρμακωμένη, το Όνειρο, τον Πόρφυρα αλλά και ένα πλήθος σχεδιασμάτων που δεν εκδόθηκαν λόγω της αίσθησης της τελειότητας που ήθελε ο ίδιος ο Σολωμός να νιώθει για τους στίχους του.

Ευγενικής καταγωγής, γεννημένος στη Ζάκυνθο μετέβη από δέκα ετών στην Ιταλία για σπουδές. Εκεί έμεινε δέκα χρόνια κατά τα οποία σπούδασε σε σχολεία της Βενετίας, της Κρεμόνας και της Παβίας ιταλική και λατινική φιλολογία αλλά και νομικά. Ο ίδιος ο Σολωμός περιγράφοντας τη δεκαετή παρουσία του στην Ιταλία είπε ότι είχε πατήσει βάρβαρος το έδαφος της Ιταλίας και το άφηνε πλουτισμένος με το άνθος της ιταλικής σοφίας. Όπως και ο Παλαμάς παραδέχτηκε αργότερα, τον Σολωμό τον χρωστάμε στην ιταλική του παιδεία αλλά και την ελληνική επανάσταση του ’21.

Στην Ιταλία εκείνη την εποχή η πνευματική ζωή ήταν θαυμαστή. Μια πλειάδα μεγάλων ποιητών είχε δημιουργήσει μια λαμπρή παράδοση που συνεχίζονταν από τους σύγχρονους του Σολωμού με κορυφαίους εκ των οόίων συνδέθηκε προσωπικά όπως ο Μόντι, ο περίφημος μεταφραστής του Ομήρου, ο Μοντάνι και άλλοι.

Το 1828 Εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα όπου συνδέθηκε με στενούς φιλικούς δεσμούς με υψηλές προσωπικότητες της εποχής όπως ο Νικόλαος Χαλικιόπουλος Μάντζαρος, ο Ιάκωβος Πολυλάς, ο Ιωάννης και ο Σπυρίδων Ζαμπέλιος, ο Ερμάννος Λούντζης, ο Nicolo Tommaseo, ο Ανδρέας Μουστοξύδης, ο Πέτρος Βράιλας Αρμένης, ο Ιούλιος Τυπάλδος, ο Ανδρέας Λασκαράτος, ο Γεράσιμος Μαρκοράς. Η άριστη γνώση της γερμανικής λογοτεχνίας και φιλοσοφίας του Πολυλά βοήθησε τον Σολωμό να έρθει σε επαφή με τον ιδεαλισμό του Χέγγελ και του Σίλερ. Οι Πολυλάς, τυπάλδος και Μαρκοράς αποτελούσαν τον κύκλο των “σολωμικών ποιητών” όντας μαθητές του Σολωμού. Απο αυτούς ξεκίνησε η άνοδος της ελληνικής ποίησης, πολλά χρόνια νωρίτερα από την κίνηση του Παλαμά για την μια εκ νέου αναγέννηση της ελληνικής ποίησης που έμεινε γνωστή και ως Νέα Αθηναϊκή Σχολή.

Παρ’ ότι ανήκε σε κοσμικούς κύκλους ο Σολωμός διακρίνονταν απο μιαν “αριστοκρατική” απομόνωση λόγω και της κακής ψυχολογικής κατάστασης που περιήλθε λόγω της ρήξης που επήλθε στις σχέσεις του με την μητέρα του που τον απασχολούσε από το 1833 και κράτησε περίπου πέντε χρόνια. Αυτή η κατάσταση κόστισε στην ευαίσθητη ψυχοσύνθεσή του και τον εύθραυστο χαρακτήρα του, τον κατέστησε σχεδόν μονήρη με αποτέλεσμα το ήδη αραιό γράψιμό του να γίνει πιο δύσκολο και άτακτο. Παρ’ όλα αυτά σ’αυτήν την ταραγμένη περίοδο της ζωής του ανήκουν οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι.

Στην είδηση του θανάτου του η Ιόνιος Βουλή διέκοψε τις εργασίες της και κύρηξε δημόσιο πένθος, έκλεισαν τα θέατρα και όλος ο λαός της Κέρκυρας έσπευσε να τιμήσει το ήδη δημοφιλή ποιητή με μια πάνδημη κηδεία. Τα οστά του το 1865 μεταφέρθηκαν στη Ζάκυνθο.

Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.

Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!

Εκεί μέσα εκατοικούσες
πικραμένη, εντροπαλή,
κι ένα στόμα ακαρτερούσες,
«έλα πάλι», να σου πεί.

‘Αργειε νάλθει εκείνη η μέρα,
κι ήταν όλα σιωπηλά,
γιατί τά ‘σκιαζε η φοβέρα
και τα πλάκωνε η σκλαβιά.

Δυστυχής! Παρηγορία
μόνη σού έμενε να λές
περασμένα μεγαλεία
και διηγώντας τα να κλαις.

Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά,
ένα εκτύπαε τ’ άλλο χέρι
από την απελπισιά…

(Από τον Ύμνο εις την Ελευθερίαν)

Έστησ’ ο Έρωτας χορό με τον ξανθόν Απρίλη,

κι η φύσις ηύρε την καλή και τη γλυκειά της ώρα,

και μες στη σκιά που φούντωσε και κλει δροσιές και μόσχους

ανάκουστος κιλαϊδισμός και λιποθυμισμένος.

Νερά καθάρια καί γλυκά, νερά χαριτωμένα,

χύνονται μες στην άβυσσο τη μοσχοβολισμένη,

και παίρνουνε το μόσχο της, κι αφήνουν τη δροσιά τους,

κι ούλα στον ήλιο δείχνοντας τα πλούτια της πηγής τους,

τρέχουν εδώ, τρέχουν εκεί, και κάνουν σαν αηδόνια.

Έξ αναβρύζει κι η ζωή σ’ γή, σ’ ουρανό, σε κυμα.

Αλλά στης λίμνης το νερό, π’ ακίνητό ‘ναι κι άσπρο,

ακίνητ’ όπου κι αν ιδείς, και κάτασπρ’ ως τον πάτο,

με μικρόν ίσκιον άγνωρον έπαιξ’ η πεταλούδα,

που ‘χ’ ευωδίσει τσ’ ύπνους της μεσα στον άγριο κρίνο.

- «Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι ‘δες;».

- «Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!

Χωρίς ποσώς γης, ουρανός και θάλασσα να πνένε,

ουδ’ όσο καν η μέλισσα κοντά στο λουλουδάκι,

γύρου σε κάτι ατάραχο π’ ασπρίζει μες στη λίμνη,

μονάχο ανακατώθηκε το στρογγυλό φεγγάρι,

κι όμορφη βγαίνει κορασιά ντυμένη με το φως του!».

…

Μητέρα, μεγαλόψυχη στον πόνο και στη δόξα,

κι αν στο κρυφό μυστήριο ζούν πάντα τα παιδιά σου

με λογισμό και μ’ όνειρο, τι χάρ’ έχουν τα μάτια,

τα μάτια τούτα, να σ’ ιδούν μες στο πανέρμο δάσος,

που ξάφνου σου τριγύρισε τ’ αθάνατα ποδάρια

(κοίτα) με φύλλα της Λαμπρής, με φύλλα τού Βαϊώνε!

Το θεϊκό σου πάτημα δεν άκουσα, δεν είδα·

ατάραχη σαν ουρανός μ’ όλα τα κάλλη πόχει,

που μέρη τόσα φαίνονται καί μέρη ‘ναι κρυμμένα!

Αλλά, Θεά, δεν ημπορώ ν’ ακούσω τη φωνή σου,

κι ευθύς εγώ τ’ ελληνικού κόσμου να τη χαρίσω;

Δόξα ‘χ’ η μαύρη πέτρα του καί το ξερό χορτάρι.

(Από τους Ελεύθερους Πολιορκημένους)

]]> http://www.kontokali.gr/archives/97/feed/